Posts Tagged ‘ կարծիք ’

Պահն անկեղծության… բայց… (ամեն ինչից մի քիչ-մի քիչ)

Այն բոլոր մարդիկ, ովքեր ճանաչում են ինձ, գիտեն` ես ինչիսին եմ, հաստատ մտածում են նաեւ, որ ինձ համար կյանքն անհոգ է: Այս անհոգությանն հետեւելով` ես ինձ նմանեցնում եմ Ակսել Բակունցի “Ալպիական մանուշակ” պատմվածքի բզեզին, որի մասին նա գրում է. “Ծաղկափոշու մեջ թաթախված գունավոր բզեզին մանուշակը ճոճք է թվում, աշխարհը` ծիրանագույն բուրաստան”: Մեկ-մեկ ինձ էլ է այսպես թվում, ճիշտն ասած, բայց, մեկ-մեկ: Իրականում ես շատ մատծելու բաներ ունեմ, ու կարծես այնպես է, որ ամբողջ աշխարհի մասին ես եմ մտածում: Ամեն առավոտ, երբ արթնանում եմ, առաջին մի քանի րոպեն ուրախ եմ, բայց հետո, երբ խելքս գլուխս է գալիս, սկսում եմ մռայլվել: Ուզում եմ միայնակ լինել, թքած եմ ունենում ամեն ինչի վրա եւ ոչ մի բան աչքիս չի երեւում: Շարունակել կարդալ

Եվ ամփոփումն այն բանի…

Արդեն 2 տարի է անցել, ինչ ես բացել եմ իմ առաջին բլոգը, բայց այս 2 տարվա մեջ ես երբեւէ գրառում չէի արել, որովհետեւ չգիտեի ինչ գրել, ում համար գրել, բայց միշտ մտքերս խառն են եղել ու միշտ ասելու բան ունեցել եմ, սակայն սահմանափակվել եմ իմ նեղ ընկերական շրջապատով: Այս տարի սեպտեմբերին կատարեցի իմ առաջին գրառումը` “Հայակական եկեղեցին որպես ընտրական տեղամա՞ս“: Շարունակել կարդալ

Ճաշակին ընկեր չկա

Հիմա որ կողմը նայում ես, տենում ես, որ ճաշակն ու մտածողությունը Հայաստանում բացակայում ա: Ում նայում ես կամ ռաբիս ա լսում, կամ բլատնոյ: Շատերը կան, որ ռուսերեն ընդհանրապես չեն հասկանում, բայց իրանք “գողական” տղա են ու “գողական” տղեն պիտի բլատնոյ լսի: Մեկ-մեկ էլ ընենց են լսում, ոնց որ իրենց սրտի ամենահոգեհարազատ երգն ա ու էտ երգում արտահայտվում են վերին գաղափարներ կյանքի, մոր, հոր եւ այլնի մասին: Բայց դե սրանք չեն հասկանում, որ էն մարդիկ, ովքեր լսում են էդ երգերը, իսկականից կյանքի փորձ ունեցել են եւ այդ երգերը մինչեւ վերջ հասկանում են, այլ ոչ թե մեր քյառթերի նման, որ երաժշտությունը դզում ա կամ “լավ տղերքը” լսում են, դրա համար են լսում, որովհետեւ իրանք էլ են “լավ տղա” (անտանելի ա): Տենց չի: Կամ էլ մի հայի տեսել եք մինչեւ 30 տարեկան, որ ռեպ ա լսում ու բառերը Շարունակել կարդալ