Archive for the ‘ Մարդկություն ’ Category

Պարսկախեղդություն

خوش آمدید

Սաղ քաղաքը հիմա էս վիճակն ա: Արդեն պարսիկախեղդ ենք ըլնում: Հիմա որ Դարեհը սաղ ըլներ ու էսքան պարսիկի Հայաստանում տենար, իրան կթվար, թե Հայաստանը գրավել ա: Նենց տպավորություն ա, որ աշխարհում էլ ուրիշ տեղ չկա գնալու ու սաղ պարսիկները եկել են Հայաստան: Ախր դուք կարաք Թուրքիա ու Ադրբեջան էլ գնաք, ընդեղ էլ են թողում խմել: Ոնց որ աշխարհի սաղ խմիչքը ստեղ ըլնի, դրա համար են ստեղ գալիս: Ստեղ ինչ կա? Մենակ սար ու ձոր ա, ուրիշ ոչ մի բան: Եթե աղջիկների համար են գալիս, հանգիստ կարան չգան, որտեւ Թուրքիայում իրանց ուզածը ավելի շուտ կգտնեն, քան թե ստեղ: Իսկ ես գիտեմ, թե իրանց ուզածն ինչ ա: Անունով են պարսիկ ու մահմեդական, բայց դե տակը ինչքա~ն կեղտ կա: Մի կողմից էլ լավ ա, որ ստեղ են: Ասում են էս ժամանակ ա, որ մեր բյուջեն ծաղկում ա: Ասում են ամեն մեկը ամենաքիչը $5.000 ա ծախսում ստեղ: Սրանց պատճառով էլ գները հիմա բարձրանում են ու մենք` Հայաստանի քաղաքացիներս ենք տուժում: Նորմալ չկարգավորված տնտեսությունում ինչ ասես կատարվում ա ու ոչ մեկն էլ չի կարում կամ չի ուզում վերահսկի էտ ամեն ինչը: Քաղաքում ինչքան նորմալ կաֆե ու ակումբ կա, սաղի մենյուն պարսկերեն ա: Շարունակել կարդալ

Պահն անկեղծության… բայց… (ամեն ինչից մի քիչ-մի քիչ)

Այն բոլոր մարդիկ, ովքեր ճանաչում են ինձ, գիտեն` ես ինչիսին եմ, հաստատ մտածում են նաեւ, որ ինձ համար կյանքն անհոգ է: Այս անհոգությանն հետեւելով` ես ինձ նմանեցնում եմ Ակսել Բակունցի “Ալպիական մանուշակ” պատմվածքի բզեզին, որի մասին նա գրում է. “Ծաղկափոշու մեջ թաթախված գունավոր բզեզին մանուշակը ճոճք է թվում, աշխարհը` ծիրանագույն բուրաստան”: Մեկ-մեկ ինձ էլ է այսպես թվում, ճիշտն ասած, բայց, մեկ-մեկ: Իրականում ես շատ մատծելու բաներ ունեմ, ու կարծես այնպես է, որ ամբողջ աշխարհի մասին ես եմ մտածում: Ամեն առավոտ, երբ արթնանում եմ, առաջին մի քանի րոպեն ուրախ եմ, բայց հետո, երբ խելքս գլուխս է գալիս, սկսում եմ մռայլվել: Ուզում եմ միայնակ լինել, թքած եմ ունենում ամեն ինչի վրա եւ ոչ մի բան աչքիս չի երեւում: Շարունակել կարդալ

Հրանտ Դինք` Հայաստանը մեծ հայրենիքն է, իսկ սփյուռքը՝ փոքր կղզիներ են

4 տարի առաջ հենց այս օրն էր, որ սպանվեց հայազգի լրագրող Հրանտ Դինքը: Նրա սպանությունը ուղղակի բազմաթիվ սպանություններից մեկն էր, բացառությամբ այն բանի, որ մեծ աղմուկ հանեց: Թուրքերը մինչ օրս էլ կատարում են բազմաթիվ սպանություններ ազգային հողի վրա: Ոչ մի կերպ հնարավոր չէ բացատրել թուրք ազգին, որ այդպիսի բան չանեն, դա նրանց արյան մեջ է: Ինչպես եղել է 1915 թվականին, երբ կոտորվեց 1.500.000 հայ, այնպես էլ կոտորվում է այսքան տարիներ, ուղղակի ավելի քիչ թվով ու կամա-կամաց, որպեսզի աշխարհը չիմանա: Շարունակել կարդալ

Հավերժ “Mea Culpa”

Էսօր ինտերնետը փորփրում էի ու պատահական “Mea Culpa” ներկակայացման մասին նյութ տեսա: Հետո էլ վիդեո տարբերակը նայեցի: “Mea Culpa”-ի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2002 թվականի սեպտեմբերին ու արդեն 8 տարի է, ինչ այն դահլիճներ է լցնում: Ներկայացումը թատրոնում մի քանի անգամ արդեն տեսել եմ եւ դեռ չեմ ձանձրացել, ու ամեն անգամ դահլիճը լիքն է եղել: Կարծես ամեն անգամ նոր արտահայտություններ եմ լսում, որոնք մեկը մյուսից ավելի լավ են արտահայտում Հայաստանի այժմյան ողբալի վիճակը: Կարծես ամեն մի արտահայտություն իմ հոգու խորքից լինի: Կարծես ամեն մի արտահայտություն լինի այն խոսքը, որը շատ հաճախ վախենում ենք մենք բարձրաձայն արտահայտել: Այ վախն է հիմնական պատճառը, որ մենք հիմա այս ողբալի վիճակում ենք գտնվում: Շատ կարծիքներ եմ կարդացել “Mea Culpa” ներկայացման մասին. ոմանք լավ են արտահայտվել, ոմանք` վատ: Բայց դա էական չէ: Էականն այն է, որ այդ ներկայացման ամեն մի բառ ճշգրիտ արտահայտում է մեր վիճակը: Ներկայացման ժամանակ հյուր եկող տարբեր ժամանակների ականավոր դեմքերը փորձում են բացատրել մեր ողբալի վիճակի ինչ որ մի մաս: Այդ մարդիկ շատ դիպուկ են ընտրված, եւ ամեն մեկը խոսում է իր բնագավառի մասին: Հատկապես տպավորիչ են Նապոլեոնի խոսքերը, ով խոսում է հայկական բանակի մասին: Խոսում է այն մասին, թե ինչպիսի անարդարություններ են տեղի ունենում այս վերջին 20 տարիների ընթացքում, սակայն ներկայացման մեջ 2015 թվականն է, ու Նապոլեոնի խոսքերից հասկացվում է, որ այս հաջորդ 5 տարիների ընթացքում էլ է տեղի ունենալու նույն անարդարությունները: Շարունակել կարդալ

Եւս մի անիմաստություն

Նորից Նոր տարի, նորից այն ամեն տարվա կրկնությունը, նորից սեղաններ, նորից հյուրեր, նորից առավոտվա տհաճ հոտը… Զզվում եմ… Ես տենց էլ չկարողացա հասկանալ Նոր տարվա իմաստը ու ինչի են նշում հենց դեկտեմբերի 31-ին: Ամեն վայրկյան Նոր տարի ա այդ վայրկյանից 1 տարի առաջվա համեմատ: Ուրեմն էլ ինչի ենք նշում հենց դեկտեմբերի 31-ին: Կամ ինչի Հայաստանում մեծ շուքով չեն նշում Սուրբ ծնունդը: Մենք լրիվ հակառակն ենք անում եւ փորձում ենք դրանով օրիգինալ երեւալ: Ամբողջ աշխարհը մեծ շուքով նշում է Սուրբ ծնունդը եւ դեկտեմբերի 31-ն էլ որպես երկրորդական են նշում: Այն իրանց մոտ ա, որ Սուրբ ծնունդը իսկական տոն ա, այլ ոչ թե ուտել-խմելու, կորած-մոլորված բարեկամներին տենալու, մի լավ կշտանալու եւս մեկ առիթ թաղումներից հետո: Ամբողջ տարին հայ ազգը աշխատում ա, աշխատում ա, ամբողջ տարին սոված ապրում ա, ինչ ա որ Նոր տարուն կարողանա Շարունակել կարդալ

Երբ ամեն ինչ դառնում է սովորական

Երբեւէ քո հետ եղել է այնպիսի դեպք, որ դու շատ ես ուզեցել մի բան եւ երբ ունեցել ես, քո համար դարձել է սովորական: Այս անգամ ուզում եմ գրել այն ամենի մասին ինչը սկզբում անսովոր է, իսկ հետո դառնում է սովորական: Որպես օրինակ բերեմ հենց ինձ (այս մասը այքան էլ լավ չստացվեց J): Ամեն անգամ, երբ ես իմ բջջային հեռախոսը փոխում եմ, զգում եմ, որ իմ հին հեռախոսի ստեղները (кнопка) ավելի կոշտ էին, քան թե նորինը, հնի էկրանը ավելի փոքր էր, քան թե նորինը, հինը ավելի մեծ էր կամ ավելի տափակ, քան նորը, հինը ավելի ծանր էր, քան թե նորը: Սակայն որոշ ժամանակ անց, ինչ հատկություններ ես վերեւում բնութագրեցի հին հեռախոսիս, այդ նույն հատկությունները զգում են նոր հեռախոսիս Շարունակել կարդալ

You’re great, you’re amazing, you’re important, … — Validation

Անպայման նայեք: Շատ լավն ա:

Շարունակել կարդալ